West Ham United - Blackburn Rovers 4 - 1
31-08-2008 door Peter
Eindelijk maakte West Ham United weer eens reclame voor een bezoek aan het stadion. De ploeg viel aan, gebruikte de flanken en scoorde liefst 4 keer. Dat de wedstrijd ook de andere kant op had kunnen gaan, kon de pret niet drukken, de supporters hadden genoten.
Vooraf werd er veel geschreven over Curbishley die onder druk stond en Paul "Judas" Ince die terugkeerde op Upton Park.
De laatste werd verwelkomt met een fluitconcert en een boegeroep iedere keer als hij opstond, zal onaangenaam verrast zijn geweest toen Calum Davenport na 12 minuten de 1-0 uit een corner van Julian Faubert aan kon tekenen.
8 Minuten later en uitblinker Noble stuurt Faubert diep op rechts, die neemt aan en legt terug op Noble die inschiet, Ashton staat klaar om het laatste tikje te geven, maar Samba die hem verdedigd verander de bal van richting, 2-0 en net als tegen Wigan een snelle voorsprong.
Lang duurde die weelde niet, Davenport dekte Roberts veel te strak en met een lichaamsschijnbeweging draaide deze weg om coll in de verre hoek Robert Green te passeren.
Net voor de rust dacht Blackburn gelijk te hebben gemaakt, maar invaller Matt Derbyshire stond volgens de assistent scheidsrechter in buitenspelpostitie toen hij de bal inschoot, de verdediging van de Hammers was in geen velden of wegen te bekennen en kwam dus goed weg.
Aan de andere kant van de rust kwam Jason Roberts oog in oog te staan met Robert Green, vanaf de penaltystip. Een vrije trap van Pedersen werd door Cole met de handen gekeerd en scheidsrechter Riley had geen andere keus dan een penalty te geven.
Echter het verhaal Robert Green en penalties, is bekend, ze gaan er nauwelijks in, Roberts zal wel zenuwachtig geworden zijn, de aanloop was aarzelend, het schot niet hard, maar zuiver en Robert Green kon naar de hoek zweven, de bal stoppen en in 2e instantie veilig in de keepershandschoenen opbergen.
West Ham had het lastig, de wissels van Blackburn ontregelden de uitblinkers uit de eerste helft Noble en Parker.
West Ham stond onder druk, maar liet zich niet ondersneeuwen, zoals dat anders wel gebeurde. Zo kreeg Davenport een goede kans op z'n 2e goal, z'n schot ging net voor langs. Het was een heerlijke op een neergolvende wedstrijd waarin Green nog een keer handelend op moest treden met z'n voeten op een kopbal van Emerton en daarna nog bij inzetten van Samba en Roberts.
Uiteindelijk nam West Ham nog een flinke afstand, een bal van Neill, die door invaller Treacy op snelheid keer op keer geklopt werd, stuurde Bellamy, invaller voor Ashton, diep, die liet de bal 2 keer stuiteren en ramde toen met een volley het net bijna uit het doel, "back with a bang" zoals de Engelsen zeggen.
Uiteindelijk kreeg ook Carlton Cole zijn prijs voor een uitstekende wedstrijd, op de handsbal na dan, Bellamy en Behrami speelde een soort tik-tak, tot groot vermaak van de supporters, toen de bal uiteindelijk door Warnock werd afgepakt, liet Behrami het er niet bij zitten, pakte de bal af, haalde de achterlijn, trok de bal terug, Parker schoof de bal keurig voor de de goal langs en Cole kon binnen tikken. Een luid gejuich, voor een mooie middag, die uiteraard eindigde met:
JUDAS! WHAT'S THE SCORE?!
West Ham: Green, Behrami, Davenport, Upson, Neill, Faubert (60' McCartney), Parker, Noble (81' Mullins), Etherington, Cole, Ashton (69' Bellamy)