De East End gelooft weer in Anton
13-01-2008 door Jan-Willem
Hij was afgeschreven. Moest zo snel mogelijk worden verkocht, gezien zijn overgevoelige hamstring en zijn gedrag buiten het veld. Nooit zou hij in de voetsporen treden van zijn broer Rio, die een steunpilaar is van Manchester United en het Engelse elftal. Maar na West Ham-Fulham (2-1) gelooft Oost-Londen weer in Anton Ferdinand.
JAN-WILLEM VAN DE WAL
LONDEN
Of West Ham ooit een - eventuele - nieuwe East Stand kan bekostigen met de transferopbrengst van de jongste telg van de familie uit Peckham (zuid-oost Londen), zoals geschiedde met de West Stand na de recordtransfer van Rio naar Leeds United, is de vraag. Anton Ferdinand lijkt na de 2-1 zege op Fulham in elk geval eindelijk te beseffen dat hij over de kwaliteiten beschikt om uit te groeien tot een topverdediger.
Nadat zijn strafzaak naar aanleiding van een knokpartij bij de discotheek Faces in Ilford met een sisser was afgelopen, is zijn geestdrift en geldingsdrang helemaal terug. Aan de hand van Matthew Upson, wiens rust in zijn spel en zijn rugnummer soms herinneringen oproepen aan de grootheid die ruim vier decennia geleden centraal achterin stond bij de Hammers, groeit 'Anton' elke wedstrijd.
Hij leverde op tweede kerstdag een topprestatie tegen Manchester United en nam en passant de gelijkmaker voor zijn rekening ('mentor' Upson maakte de winnende goal). Ferdinand besliste zaterdag de derby tegen Fulham door halverwege de tweede helft 2-1 te maken.
Ferdinand is echter nog niet op het niveau van zijn broer. Dat bleek zaterdag na acht minuten op een volgepakt Upton Park. Fulham-middenvelder Simon Davies nam een vrije trap. Carlos Bocanegra, op dat moment Ferdinands directe tegenstander, dook vrij op voor Robert Green. Green rekende op een kopbal van de Fulham-verdediger, maar de Amerikaan schampte de bal nipt. De West Ham-doelman werd verrast: 0-1.
Green schold Ferdinand de huid vol. Begrijpelijk, de verdediger had ten eerste Bocanegra nooit zoveel vrijheid mogen gunnen. En bij een spelhervatting dient een verdediger sowieso altijd op de bal te reageren. Het doelpunt deed denken aan de goal van Mark Viduka tegen West Ham, eerder dit seizoen. De Australier mocht raak koppen bij de eerste paal. Hoe de opponent van Viduka heette? Anton Ferdinand.
West Ham was allerbelabberdst gestart in de derby en alles wees op een vervolg van de slechte thuisreeks, de thriller tegen Manchester United even daargelaten. Met wat meer overtuiging had Fulham - oud-Hammer Paul Konchesky werd begroet met applaus door het thuispubliek- de stadgenoot in het eerste half uur wellicht definitief op de knieen gekregen, maar de club uit de West End miste daarvoor de kwaliteit.
Dean Ashton schudde Upton Park na 28 minuten wakker. De ijverige Freddie Ljungberg, die eindelijk zijn Arsenal-niveau haalde, stoomde op over rechts en trok de bal heerlijk strak voor. Ashton kopte de bal schitterend langs Antti Niemi, de doelman van Fulham.
Ashton lijkt langzamerhand terug te komen op het niveau waarop hij in no-time razend populair werd aan Green Street. Enkele minuten na zijn treffer controleerde hij de bal op zijn borst, na een pass van de prima spelende Matthew Etherington. 'Deano' haalde verwoestend uit, maar Niemi zag kans de bal tegen de lat te tikken met een 'Green-achtige' reactie.
Niemi bleek voor rust nog twee keer een sta-in-de-weg voor de Hammers; de Fin redde nogmaals fantastisch op een kogel van Ashton en Carlton Cole schoot na goed doorzetten de bal recht op Niemi.
West Ham voerde na de hervatting de druk op en een tweede doelpunt was een kwestie van tijd. Mark Noble, die de wederom langdurig uitgeschakelde Scott Parker prima verving, haalde vanaf twintig meter verwoestend uit. Dejan Stefanovic - de beste man van Fulham - blokte het schot.
Noble drukte toch een extra stempel op de wedstrijd. Passievol slaagde hij erin een 'onmogelijke' bal juist voor de achterlijn meteen voor te geven. Anton Ferdinand kende geen genade voor Niemi en schoot de bal in het dak van het doel: 2-1.
West Ham had de score uit kunnen en moeten bouwen. Fulham bleef daardoor nog in de race, maar stuitte vaak op het robuuste en onverschrokken verdedigingduo Upson-Ferdinand. Ook backs Jonathan Spector (vervanger van de geblesseerde aanvoerder Lucas Neill) en George McCartney acteerden verdienstelijk.
De Hammers haalden opgelucht adem toen Fulham-back Chris Baird de bal over kopte op aangeven van Danny Murphy. Ook in de slotfase was Fulham dreigend, maar kon de elfde verliespartij van het seizoen niet voorkomen.
West Ham reist met vertrouwen af naar Manchester, waar woensdag City wacht voor een replay in het toernooi om de FA Cup. De 'Citizens' lijken thuis niet te kloppen. Maar nu West Ham lijkt te hebben afgerekend met het 'thuissyndroom', Dean Ashton helemaal terug is, aanwinst Julien Faubert eindelijk wat speelminuutjes heeft gekregen, de verdediging staat en vijfduizend Irons de ploeg hartstochtelijk gaan steunen, is het absoluut geen kansloze missie in het City of Manchester Stadium.
De vierde ronde als beloning zou al mooi zijn. Een weerzien met het Sheffield United van voorzitter Kevin McCabe, die na de knullige degradatie van zijn club schaamteloos West Ham criminaliseerde, zou bij een overwinning de slagroom op de taart betekenen.
West Ham: Green, Spector, Ferdinand, Upson, McCartney, Ljungberg (Faubert 89), Mullins, Noble, Etherington (Bowyer 83), Ashton, Cole (Boa Morte 65).
Goals: Ashton 28, Ferdinand 69.
Fulham: Niemi, Baird, Stefanovic, Bocanegra (Hughes 14), Konchesky, Volz (Bullard 77), Davis, Murphy, Davies, Healy (Smertin 78), Dempsey.
Gele kaart: Konchesky.
Goal: Davies 8.
Toeschouwers: 34,947
Scheidsrechter: Mike Riley (Yorkshire).