We are going up !! : Blackpool - West Ham United 1 - 2 (reisverslag)
20-05-2012 door Peter
Vroeger dan gebruikelijk reden we vanuit Nederland richting België om daar op de bus van de onze gastheren te stappen, Wembley is verder weg dan Upton Park en we wilden er vroeg zijn.
Om 6.45 uur reden er 2 bussen voor en stapten wij met een 30tal Nederlanders in de dubbeldekker. Door de restricties in de kaartverkoop waren er veel bekende gezichten waardoor er een hoop bijgepraat moest worden, met ondanks het vroege uur de hulp van de nodige flesjes spraakwater.
De bussen stopten afzonderlijk van elkaar om zo tijd te winnen en zonder extra tussenstop arriveerden we bij de Eurotunnel. Het was niet zo druk als tegen Brighton, maar toch moesten we even wachten, vol gas reedden we naar de trein en we konden nog net op de geboekte trein terecht.
In Engeland was het prima weer en bij de palmbomen van Folkestone parkeerden we voor een rokertje en een plaspauze. Het was ook mooi tijd om even een foto te maken met de HAH vlag die ook in Barnsley al geluk had gebracht.
Vreemd genoeg gingen we rechtsom over de M25. Via een afslag namen we een kleinere snelweg en gingen vol door West Ham land. We stopten langs de snelweg en we werden luid betoeterd door langs rijdende auto's. Held van de dag was een gast die ongeveer tot aan zijn enkels uit een vrachtwagen hing om ons met gekruisde armen te begroeten.
Na een stukje verder gereden te zijn, moest al het bier van de bus, uit angst voor de politie die streng zou zijn tegen bier op de bus en op straat. Die angst bleek ongegrond, aangezien drinken op straat getolereerd werd. Maar beter voorzichtig dan bekeurd, maar we hadden na al die pintjes er nog wel een paar gelust.
We parkeerden voor het stadion en kregen daarna de kaartjes, de Green Man pub was vlak bij op de heuvel. We liepen ernaar toe en werden door tegemoedkomende Hammers verteld dat ze ons niet binnen lieten en Della had me al een SMS gestuurd met hetzelfde verhaal, toch gingen we het proberen. We moesten inderdaad even wachten, maar al snel ging het hek open en konden we naar binnen.
Iedereen van de Lord Stanley was aanwezig en met duizenden andere Hammers in de grote tuin, werd een mooie sfeer gebouwd. Alles was goed geregeld, drank was goed verkrijgbaar, toiletten goed bereikbaar, niets te klagen voor een evenement als dit.
Waar we anders altijd zo laat mogelijk richting het stadion gaan, vertrokken we nu op tijd en omdat ook hier alles goed geregeld was, kon de laatste spanning nog ff weggestopt worden, door middel van een flesje bier.
We hadden prima plaatsen, net als overal in het stadion denk ik, aan de lange kant van het veld. De West Ham helft van het stadion was propvol en aan de andere kant waren er helaas veel lege plekken. Alle skyboxen waren Claret & Blue en er zaten veel Hammers tussen de Seasiders.
Na het volkslied ontspon zich een vermakelijk duel, het was niet goed, maar de spanning lag er bovenop. Blackpool was de betere aan het begin en mistte 3 grote kansen. Na verloop van tijd kwam West Ham in de wedstrijd en drukte het Blackpool terug.
Blackpool middenvelder Ince ging diep op rechts werd gestuit door Taylor, die ging diep en via een blok van een Blackpool verdediger kreeg hij de bal opnieuw voor z'n voeten, hij gaf een diepe bal op Carlton Cole, die haalde de bal uit de lucht en schoot half volley de bal binnen. Het stadion ontplofte en het luichen leek minuten te duren. Voor de rust mistte Vaz Te nog een grote kans.
De sfeer in de omgang was opperbest en we dronken er maar weer 1 op de eerste helft en de spanning die de kop op begon te steken. Op het toilet kregen we in de gaten dat we maar weer een goal gemist hadden, van Blackpool dit keer dat opnieuw goed uit de startblokken kwam.
De oranjehemden bleven druk houden en Baptiste en Dobbie wisten het doel niet te vinden. Ook nu werd West Ham beter en met de introductie van McCartney en de vermoeidheid van Blackpool, kwamen zij minder aan aanvallen toe.
McCartney wist na een combinatie met Taylor de vrijstaande Kevin Nolan te vinden die de bal gericht richting doel plaatste, het stadion hield z'n adem in... Lat !! Was dit de kans die hèt had moeten doen??
En toen kwam de 87ste minuut, een diepe bal op Cole werd verdedigd, Collison stuurde Nolan direct diep op links, op een meter of 15 van de achterlijn speelde hij de bal het strafschopgebied in, door een woud van benen nam Cole de bal mee, iets te hard, maar met een slidibg tikte hij de bal net weg voor de duikende doelman Gilks en in het pad van Vaz Té. Waar veel spelers de bal in het doel hadden geschoven, met het risico van een blok door een verdwaald been, had de kleine Portugees alle vertrouwen, kwaliteit en overzicht om de bal hard en hoog in de hoek van het doel te trappen.
Wembley was een orkaan van geluid, schreeuwend juichende supporters en voor het eerst klonk het We Are Going Up van de tribunes.
Blackpool probeerde het, maar de batterij was leeg... En na 94 minuten voetbal blies Howard Webb voor het laatst op de fluit en daarmee promoveerde West Ham na een seizoen afwezigheid naar de Premier League.
Op het veld en de tribunes was het een gekkehuis, en nog een keer ging er een explosie van geluid door het stadion toen hij de beker behorende bij de wedstrijd de lucht in stak.
Toen alle spelers van het veld gingen, was het ook voor ons tijd te gaan. We hingen onze vlag bij de bus op en die bleek populair te zijn. Van de bus naast ons kregen we een fles echte Tesco Cava.
Na een half uurtje ofzo ging de bus rijden, of rijden, rollen beter gezegd. Het duurde erg lang voordat we echt op gang kwamen. Rijdend door het Blackpool gebied rond Wembley werden we bijzonder sportief gefeliciteerd door fans van Blackpool.
Toen we langs de snelweg een dinertje hadden gehad, was de energie weer terug bij de passagiers en zo herstartte we het feest in de bus. Helaas mistten we op een haar na de trein en moestten we lang wachten. De tijd werd gedood met het kijken van de Champions League finale... Chelsea winnend was minder, maar geen Tottenham in de Champions League maakte dat helemaal goed.
De spanning en de vroege vertrektijd hadden hun werk gedaan en de batterijtjes waren leeg, de chauffeurs gingen in hoog tempo terug en na zelf nog een uur rijden en 24 uur na het vertrek waren we weer bij mijn huis. Het was een hoogtepunt om nooit te vergeten...
Scoreverloop:
0 - 1 Cole (35)
1 - 1 Ince (48)
1 - 2 Vaz Té (87)
West Ham United: Green; Demel (57. Faubert), Reid, Tomkins, Taylor; Vaz Té, O'Neil (53. McCartney), Noble, Nolan, Collison; Cole