Reisje Londen: van Heulenaar tot “Hammer”
Een week of tien geleden belde Sander Zaat mij op met de vraag of ik interesse had om op 5 november de wedstrijd West Ham United - West Bromwich Albion te bezoeken. Broer Marcel had op het internet gelezen dat een Nederlandse supportersclub van West Ham United deze dag met een bus vol aanhangers deze wedstrijd ging bezoeken. Omdat mijn antwoord uit twee letters bestond en Eus er ook wel oren naar had, waren wij dus gisteren aanwezig bij deze wedstrijd tussen de nummer 9 en 17 van het Premiership. Naast Marcel, Sander, Eus en ondergetekende ging ook Johnny Mathijsen nog mee. John is een huisvriend van de familie Zaat, “FC” Den Haag-supporter maar bovenal een super gezellige en relaxte gozer. Tenslotte kreeg ook Jan-Willem van der Wal (sportverslaggever van de voorheen Westlandse en Delftse krant en derhalve al vaak op Quintus geweest en dus bekend bij ons allen) lucht van ons tripje en omdat Jan-Willem al vrijwel vanaf zijn geboorte West Ham-verslaafd is, heeft ook hij zich (met een compaan) aangesloten bij ons groepje ‘voetbalverslaafden’.
Vrijdagnacht om 3.45 uur dienden wij aanwezig te zijn op Hazeldonk-West, om plaats te nemen in de supportersbus die vanuit Vianen met iedereen onderweg was naar Calais, alwaar de boot ons naar Engeland zou transporteren. Dus om 2.00 uur verzamelen bij Marcel, ff een ‘bakkie’ doen en dan onderweg naar Hazeldonk. Tijd zat, zou je zeggen. Maar of we nou een bakkie te veel hebben genomen of te laat hadden afgesproken, gaandeweg de autorit bleek dat 3.45 uur een moeilijk verhaal zou worden. Per kilometer werd er iets meer gas gegeven om niet zélf naar Calais te hoeven rijden. In alle commotie werd ook nog de afslag Hazeldonk-West gemist (“Kennen ze die borden verd... niet wat groter maken!”) dus wat extra kilometers en de nodige verwensingen later werd uiteindelijk de parkeerplaats van Hazeldonk-Oostbereikt (“Staan we wél gelijk goed voor de terugreis…!”). Via de voetgangerstunnel konden we naar West, maar die tunnel bleek voor ons een niet te vinden object. Het “Dan maar ff de snelweg oversteken” werd in de kiem gesmoord door een nog niet opgemerkte sloot die te breed was om overheen te springen, zeker door de persoon die de koelbox (met gewaardeerde inhoud) aan de overkant moest zien te krijgen. De tunnel werd toch gevonden en even na vieren werd de bus bereikt. Typisch Heuls, véél te laat maar toch nét op tijd…..
Onze collega-supporters bleken voor een deel te bestaan uit Utrecht-supporters. Nadat wij ons hadden voorgesteld als Den Haag-supporters was de toon voor de reis gezet. Omdat vandaag (zondag) ook nog eens de wedstrijd FC Utrecht – Ado Den Haag op het programma staat, werd het een beetje ‘hunnie’ tegen ‘ons’, maar gelukkig wel op een normale manier, met af en toe een dolletje en een kwinkslag. Eén supporter zei het treffend: “Vandaag staan we allemaal achter West Ham en morgen bij wijze van weer tegenover elkaar” en gelukkig werd deze mening door een ieder gedeeld.>
De reis naar Calais werd doorgebracht met over voetbal ouwehoeren, over en weer voetbalvragen stellen, video’s bekijken van West Ham en dit alles onder het genot van de ‘inhoud’ van de koelbox. Onder leiding van ‘aanvoerder’ Eus kwam de bodem van de koelbox rap in zicht en voordat we om een uurtje of 7 ’s-ochtends in Calais arriveerden, woog de koelbox niet meer dan zijn eigen gewicht (“Hoeven we niet te sjouwen ook!). Je moet natuurlijk in ieder nadeel ook een voordeel zien….. De bootreis bedroeg uiteindelijk een uurtje of twee en rond 9.00 uur (Engelse tijd) werd de busreis naar Londen aanvaard. Weer twee uurtjes later reden we de wijk West Ham binnen, een echte volkswijk en een smeltkroes van allerlei culturen en ethnische groepen. Als je naar Engeland gaat, ga je maar één uurtje terug in de tijd, maar dit deel van Londen lijkt sterk op het Nederland van vlak na WO II. Maar ineens zie je dan het stadion van West Ham (Upton Park) voor je opdoemen en zit je gelijk helemaal in de voetbalsfeer.
Na eerst een kijkje genomen te hebben in de enorme ‘shop’ met alle denkbare West Ham-produkten, mochten we het veld betreden. Tenminste, tot aan de krijtlijnen mocht je komen, maar bij (letterlijke en figuurlijke) overtreding daarvan zou het tripje Londen (onvrijwillig) met een weekje verlengd worden. Het veld is namelijk compleet heilig en terecht. Wát een veld! Good-old biljarter Raymond Ceulemans zou hier zonder een enkel probleem zijn driebandjes op kunnen maken, schitterend! Na een groepsfoto gemaakt te hebben en de aankomst van de West Ham-spelers met hun indrukwekkende bolides te hebben aanschouwd (Jan-Willem kon op handtekeningenjacht!), werd (eindelijk) koers gezet naar de ‘Denmark Arms’, de pub waar de Hollandse “Hammers”(zo heet een supporter van West Ham United) altijd naar toegaan. Onder het genot van de nodige ‘pints’ (halve liters bier van een uitstekende kwaliteit en lekker koud) kwam de (voetbal-) sfeer er steeds beter in en afgesproken werd om een uur voor de wedstrijd naar het stadion te gaan. Maar (sommigen raden het al) waar bier en gezelligheid is, blijkt het voor een Heulenaar moeilijk om afscheid te nemen en een minuut of vijf voor aanvang van de wedstrijd zaten/stonden we op onze schitterende plek, vlak bij één van de cornervlaggen. Ruim 34.000 toeschouwers (waaronder zo’n 3.000 West Bromwich-supporters die ook al uren voor aanvang zonder problemen in de stad waren!) schreeuwden hun kelen schor bij de entree van hun helden en het prachtige clublied van The Hammers (Forever blowing bubbles) werd zo inmens en uit volle borst meegezongen, dat het kippenvel bezorgde. Wát een beleving, wát een liefde voor het voetbal. Vaders met zoontjes, echtparen, opa’s en oma’s... ze staan allemaal 100% achter hun club, echt geweldig.
West Ham bleek (veel) beter dan West Bromwich en de 1-0 leek een kwestie van tijd. Maar een aantal goede kansen werd gemist en met 0-0 werd de rust bereikt. Tien minuten na de pauze zorgde de 39-jarige (!) Teddy Sheringham, die nog scoorde voor Manchester United in de legendarische (gewonnen) Champions League-finale tegen Bayern München, voor de meer dan terechte1-0. 35 minuten chaotisch voetbal volgde, kick-and-rush, kansen op 2-0 maar ook op 1-1 (o.a. voor ex-Ajacied Nwanko Kanu die het verbaal moest ontgelden bij de Nederlanders...), maar uiteindelijk bleek Teddy matchwinner en zette het eindsignaal van de scheidsrechter het stadion in vuur en vlam. Nog één keer werd massaal gezongen en werd het ‘feest’ voortgezet in één van de vele pubs. Wij gingen weer terug naar de Denmark Arms en lieten ons de pints meer dan goed smaken. Gezelligheid heerste alom en ook de Dutch-men zongen nog één keer massaal de ‘Bubbles’.
De terugreis werd om een uurtje of 10 ’s-avonds begonnen en de vermoeidheid van het missen van een nachtje slaap in combinatie met de verorberde alcoholische versnaperingen leidde ertoe dat vrijwel iedereen in bus, boot en weer bus direct de slaap vatte. Een enkeling kon nog (met moeite) een blikkie of twee Freddies soldaat maken, maar in de bus leek het meer op een senatorium dan op een groep voetbalidolaten.
Rond 6.45 uur zondagochtend werd Hazeldonk-Oost bereikt en drie kwartier later zaten we bij Marcel thuis het afsluitende bakkie te doen. Snel even alle relevante teletekst-pagina’s m.b.t. voetbal geraadpleegd, even napraten over het tripje en voldaan besluiten dat het een fantastische keuze geweest is om mee te gaan.
We hebben genoten met een hoofdletter ‘G’. Engeland blijft hét voetballand bij uitstek, waar passie de boventoon voert. Biertje, voetbal, biertje. Gecombineerd met gezelligheid zijn het de ingrediënten voor een heerlijke voetbaldag. We zijn uiteindelijk maar 29 uur weggeweest, maar voor het gevoel waren het drie fantastische dagen...
We gaan (binnenkort) zeker nog een keer mee of op eigen gelegenheid naar West Ham. De schitterende clubkleuren ‘claret and blue’ (bordeaux-rood met een hele mooie tint blauw) stromen nu toch een beetje door onze aderen.....
Heulenaren, maar toch een beetje Hammers-for-life!
We are forever blowing bubbles, pretty bubbles in the air!
Gerard van Antwerpen